Mondkapje

Vandaag bracht ik een bezoek aan een regionaal ziekenhuis. Direct na, bij de ingang, geplaatste sluis, zodat iedereen 1.5 meter afstand kon houden, stond het u bekende desinfecteringsapparaat. Eenmaal binnen zat een gastvrouw die patiënten en bezoekers hartelijk doorverwees naar route die ze moesten nemen. (‘Volg A3, en u neemt de lift naar boven). Wat mij bevreemde was dat zij geen enkele bescherming, noch een mondkapje, noch een gezichtsmasker droeg. En dat terwijl wij echt dichtbij kwamen. In deze omgeving waar relatief veel mensen met klachten komen.

Kuchen en hoesten

Ik droeg wel een mondkapje. Voor het eerst, en ik schaamde mij er een beetje voor. Enkele weken geleden liep ik over de zaterdagmarkt. Links en rechts werd ik omringd door andere mensen. In een ‘normale’ situatie al een beetje bedrukkend, nu vond ik het vervelend. Ik luisterde naar het kuchen, hoesten.

Discussie mondkapjes

Afgelopen weekend ging ik dus overstag en kocht bij de drogisterij die zojuist 750.000 mondkapjes had ingekocht en kocht ik vijftig stuks van deze hoeveelheid. De discussie over het dragen van mondkapjes volg ik intensief. Ook omdat ik voor vb-protect werk.

Corona Limburg

Na reële en tegelijkertijd alarmerende berichten uit eerst hand van een medicus uit Limburg, medio maart, besef ik dat corona meer is dan een griepje. En ook ben ik ervan overtuigd dat een face shield in het dagelijkse leven beter beschermd dan een mondkapje, de ogen zijn ook beschermd.

Geen mondkapje of face shield

Toch koos ik er vanmorgen voor om in dat ziekenhuis een mondkapje te dragen. ‘En ik was niet de enige’, zou ik nu moeten zeggen. Nu: dat was ik wel! Het was er druk, drukker dan een aantal maanden geleden. Jong en oud bezochten het ziekenhuis. Door het dragen van het mondkapje voelde ik mij bekeken. Maar het kan natuurlijk zo zijn dat mensen mij aankeken omdat ik hun blik ving. Hoe dan ook, manmoedig zette ik door. Ook tijdens het consult waarbij de medische verzorger noch een mondkapje of face shield droeg.

Hoofdpijn

Dertig minuten later stond ik buiten. In de frisse lucht. Het betekende een bevrijding: kapje af en de prullenbak in. Je mag het immers maar een keer dragen. Het voelde dubbel. Alsof ik ‘weer gewoon deed’. Ik had een beetje hoofdpijn (klagen mag toch?). Omdat ik het inderdaad benauwd had. Ook articuleerde ik blijkbaar niet goed achter het mondkapje, de mevrouw achter de receptie verstond mijn geboortemaand niet. Maar ook schaamde ik mij een beetje. Ben ik nu de aanstelster?

In het openbaar dragen van bescherming

Ik had een missie. Na de primeur van het mondkapje zou ik het face shield in het openbaar gaan dragen. Omdat ik weet hoe dat beter en beschermend voelt (we moesten zelf testen van onze werkgever). En omdat het niet benauwend is en veiliger. Maar ik durf niet. Ik ben bang dat u mij uitlacht. Totdat het lachen ons vergaat. Misschien.